Bij Leuntje Aarnoutse thuis was er niet zo heel veel tijd voor ´met een boekje in een hoekje´, hoewel zij niets liever wilde. Leuntje: ´Heel lang deed ik alsof ik kon lezen. Toen ik zes was en het eindelijk echt geleerd had, mocht ik naar de bibliobus die elke week naast de kerk geparkeerd stond. Het eerste boek dat ik leende, was iets met Asterix. Niet echt een stripboek, in mijn herinnering, maar een verhalend boekje met dan wel die wereldberoemde tekeningen. Idéfix, dat vond ik maar een rare naam voor een hondje!´
Later ging ze zelf in de bibliotheek werken, en vond het leuk om verhalen voor te lezen aan kinderen. ´Soms haalde ik bij de kringloopwinkel een hele grote oude stoel waar ik dan in ging zitten, zodat er lekker veel kinderen op de leuning konden zitten. Eén keer had ik mijn tent opgezet, midden in de bieb, zodat we lekker knus in ons eigen holletje zaten met een mooi verhaal. Een hele tijd had ik ook een ´voorleeshoed´. Als ik die opzette en door de bieb ging lopen, kwam er al snel een hele sliert kinderen achter me aan.´
Daarna werd ze schrijver. Geen kinderboekenschrijver, zelfs geen boekenschrijver, maar een schrijver van stukjes. Stukjes op internet, stukjes in een tijdschrift... dat soort dingen. ´Dat was ook leuk. Maar ik schreef altijd andermans verhaal op. En op een dag wou ik nou eindelijk eens iets voor mezelf schrijven. Zo is het gekomen.´