Interviews

Alyze Bos is niet bang voor monsters

01-01-2016

Haar fantasie hielp Alyze Bos door de saaie dagen van haar jeugd. ‘Ik wilde dat er eens een monster binnenkwam.’ Ook hoofdpersoon Eefje Suikerhart gebruikt haar verbeelding om betekenis te geven aan de wereld. De schrijfster vertelt over haar boek De verschrikkelijke sneeuwman.



Kinderen van tien weten niets, zegt de moeder van Eefje in jouw boek. Hoe vond jij het om tien jaar te zijn?
Verschrikkelijk! Ik dacht zo vaak: wat moet ik doen om te zorgen dat jullie eens echt luisteren naar wat ik vind? Er wordt zo makkelijk over kinderen heen gepraat. Dat is een reden waarom ik kinderboeken schrijf: uitgestelde wraak. Nu kan ik schrijven over een meisje van tien dat ongelofelijk eigenwijs en moedig is en dat ondanks tegenslag wél dingen voor elkaar krijgt.

Eefje Suikerhart heeft geen ideaal leven. Maar ze is dapper en slimmer dan de politie. Hoe heb je haar bedacht?

Haar fantasie komt van het kind dat ik vroeger was. Ik ben opgegroeid op het platteland in Friesland. Daar zie je een enorme horizon, met veel weilanden en kabbelend water. En verder niets. Er verschijnt bijna nooit iets aan die horizon. Ik verveelde me heel erg en verzon daarom verhalen. Ik verzon dat er dingen gebeurden. Ik wilde soms dat er eens een monster binnenkwam.

De mensen in het boek hebben grappige namen. Eefje Suikerhart, Inge Beugel, Douwe Duif, juf Kievit, meester Reiger. Vertel daar eens over.
Ik zoek naar een eigenschap, een naam die de persoon een beetje omschrijft. Ik gebruik veel vogelnamen, het zijn allemaal ook een beetje rare vogels. En Inge is hard en gemeen, daar past de naam Beugel wel bij.
De bijzondere namen plaatsen het verhaal ook een klein beetje in een andere wereld. Net niet helemaal gewoon, maar ook geen sprookje. Eefje geeft met haar fantasie betekenis aan de wereld.

Eefje ziet een documentaire over Madagaskar en wil er graag naartoe. Ben jij daar zelf wel eens geweest?
Nog nooit. Ik zag die documentaire op tv en ik heb daarna veel over Madagaskar gelezen op internet. Dat het een eiland is, waar zich vroeger piraten schuilhielden. Dat de aarde rood is, net zoals Eefjes haar. En dat de apenbroodbomen op hun kop lijken te groeien. Een geweldige plek voor Eefje om naar te verdwijnen.

Eefje is bang voor de verschrikkelijke sneeuwman, maar niet voor de zwerver waarvan de grote mensen denken dat hij het monster is. Voor welk monster ben jij bang?

Ik ben meer nieuwsgierig dan bang. Alhoewel ik op een avond laat na een toneelrepetitie op een leeg en koud station moest wachten. Ik ging het glazen wachthuisje binnen en schrok een beetje toen daar een zwerver lag. Ik pakte mijn toneeltekst om me een houding te geven, ik vond het toch een beetje onprettig. Het was een stuk van Shakespeare. De man ging rechtop zitten en begon een gesprek met me. Hij wist veel over Shakespeare, hij was vroeger leraar Engels geweest. Op dat moment was hij niet meer een vieze zwerver waar ik een beetje bang voor was, maar een mens.
In het boek meng ik het monster ‘de verschrikkelijke sneeuwman’ met de monsters waar mensen meestal bang voor zijn, zoals bijvoorbeeld zwervers. Eigenlijk is dat het echte monster: ons vooroordeel.

Het nieuwe jaar is net begonnen, heb jij goede voornemens?

Ik hoop dat we allemaal proberen iets minder snel van iemand een monster te maken. Niet meteen oordelen. Eerst even kijken: is dit nou de verschrikkelijke sneeuwman, of valt het misschien mee?

Lees meer over Alyze Bos.
Doe je mee met de Kennisquiz? Daar kun je deze maand De verschrikkelijke sneeuwman winnen!