|
LEESPLUIM VAN DE MAAND JANUARI 2008 , tekst en illustraties Wouter van Reek (Leopold)
Keepvogel, altijd een rood jasje aan met de capuchon
over zijn kop, is een bevlogen figuur. Niet altijd even praktisch in
zijn doen en laten, maar juist daardoor kunnen er onverwachte dingen
gebeuren. Zoals nu. Zijn huisgenoot Tungsten, een ondefinieerbare hond,
wil zijn verzameling etiketten inplakken. Keepvogel krijgt meteen de
geest en wil ook gaan plakken, pakt de lijm van Tungsten af en gaat dan
bedenken wat hij zal plakken. Misschien valt er iets te repareren aan
het dak. Het is niet kapot, maar het zou wel eens kunnen gaan lekken.
Als Keepvogel ergens aan begint, is het eind nog niet in zicht. Dan komt
van het een het ander. Na wat geklungel op het dak bedenkt hij dat hij
er een tafel overheen kan plaatsen. Hij sleept de tafel onder Tungstens
handen vandaan, plaatst hem boven de plek waar het zou kunnen gaan
lekken en merkt dan dat hij een prachtige uitzichtplek heeft. En als hij
er nog een krukje bovenop zet kan hij nog verder kijken en zo ontstaat
er een gigantische stapeling van huisraad. Tot de kijktoren zo hoog is
dat Keepvogel bijna de wolken kan raken. Nog een ladder erbij, en ja,
hij heeft de wolken aangeraakt. Dan steekt de wind op en het
onvermijdelijke gebeurt: het hele bouwsel stort in elkaar. Intussen
heeft Tungsten zijn verzameling op de grond uitgelegd en zit te dubben
of hij nu van klein naar groot moet ordenen of rond bij rond en vierkant
bij vierkant. Als hij eindelijk een beslissing neemt en wil gaan
plakken, merkt hij pas dat het huis leeg is en Keepvogel nog steeds de
lijm heeft. Als hij buiten gaat kijken, kan hij nog net het droevige
einde van de kijktoren aanschouwen. En dat al het huisraad nu in de
regen ligt, is volgens Keepvogel heel handig, dan spoelt alles mooi
schoon. |