|
LEESPLUIM VAN DE MAAND JANUARI 2010 Grommige Gruf, tekst: Steve Smallman, illustraties Cee Biscoe (Lemniscaat)
Hoe een gruizige, grommige, brommige en eenzelvige beer
eindelijk het geluk vindt. En hoe dat te danken is aan een konijntje. Zo
zou je het verhaal kunnen samenvatten. Maar hoe heeft die verandering
kunnen plaatsvinden? Het begon op een ochtend toen Gruf de beer door het
bos liep en daar een konijntje hulpeloos ondersteboven aan een boomtak
zag hangen. Grufs eerste reactie is een grom en hij loopt door. Als het
konijntje blijft smeken om alstublieft te helpen bedenkt de beer zich en
haalt het diertje van de tak. Als beloning krijgt Gruf de ‘gevallen
ster’ die het konijntje uit de boom wilde halen. Gruf vindt die ster wel
erg op een boomblad lijken, maar hij neemt hem toch mee naar huis, legt
hem op de schoorsteen en merkt dan hoe muf en stoffig zijn hol is. En
als hij kort daarna een tweede ster krijgt geeft hij zijn hele hol een
stevige schoonmaakbeurt. Een schoon maar kaal en leeg hol en zo voelt
hij zich ook een beetje: leeg en droevig. Als dan op de deur wordt
geklopt en het konijntje daar staat met een kruiwagen vol gevallen
sterren schiet de beer zo hevig uit zijn slof dat het konijntje het op
een onbedaarlijk huilen zet. Dan beseft Gruf wat hij met zijn grommige
gedrag heeft aangericht. Hij probeert van alles om het huilen te doen
bedaren. En zowaar, het lukt, en even later lacht het konijntje en Gruf
lacht mee. Samen hebben ze dolle pret met de sterren tot het bedtijd is
voor het konijntje en het met een nachtzoen afscheid neemt. Gruf kruipt
tussen de warme gouden sterren en is echt gelukkig. |