De weken gaan voorbij. We rukken op, houden halt, we graven ons in, we vuren onze Smilers af en gooien onze granaten, en nooit schijnt er iets te veranderen. De ene dag wordt ons verteld dat het front oprukt in Europa en dat het nu niet lang meer zal duren, en de volgende dat het er beroerd voor staat en we ons moeten voorbereiden op het ergste. Mijn lijf is het mijne niet meer; de luizen hebben hun bezit gedeeld met de ratten en ander ongedierte en ik ben nu een kauwspeeltje voor ze.(...) Ik laat de dagen voorbij gaan in de overtuiging dat er ooit een einde zal komen aan dit alles, of aan mijn leven. 

Frankrijk 1916. De Eerste Wereldoorlog is in volle gang en Tristan Sadler is een van de vele Britse soldaten die meevechten in de loopgraven. Het is een uitzichtloze, hopeloze strijd waarin velen door slechte leiding onnodig sneuvelen. 

Tristan vecht ondertussen nog een andere strijd uit. Met zichzelf en met zijn beste soldatenmaat Will. Hij is heimelijk verliefd op Will. In een zwak moment geeft Will toe aan een vrijpartij, maar daarna gaat hij Tristan uit de weg. Hun verhouding wordt er niet beter op als Will besluit gewetensbezwaarde - een witte veer - te worden. Tristan vindt dat laf. 

John Boyne start zijn verhaal in 1919 als Tristan, gebukt onder schuldgevoelens, op bezoek gaat bij de zus van Will, om te vertellen over hoe dapper haar overleden broer was. Deze verhaallijn wordt telkens afgewisseld met de gebeurtenissen tijdens de oorlog. Dat zorgt voor spanning en een langzame ontrafeling van wat er nu precies is voorgevallen tussen Will en Tristan. 

De witte veer (De Boekerij) is wederom een indrukwekkende oorlogsroman van de schrijver die eerder naam maakte met De jongen in de gestreepte pyjama. Beide boeken vertellen ieder op eigen manier over de verschrikkingen van oorlog.

Klik hier om De witte veer aan te vragen bij je openbare bibliotheek.

Meer historische leestips kun je vinden in onze themalijsten WOII en Geschiedenis.