Sofie en Stierennek waren niet de enige voor wie we bang waren. Dat gold ook voor Arend en Towering Inferno. Vette John. Brandweerchef en Biggetje. Egghead en Beer. Jens Peter S en Neger-Michael. Nek-Paw en Monteur John. Het wemelde ervan.
Ze vingen Olsen-Bende Kjeld op weg van school naar huis. Het waren Stierennek, Monteur-John en Towering Inferno. We liepen te kletsen en zagen hen pas toen ze plotseling op ons af kwamen gerend. Olsen-Bende Kjeld was de langzaamste.

De 11-jarige Lars woont in een buitenwijk van de Deense stad Odense. Hij leeft in een mijnenveld, tenminste zo zou je dat kunnen noemen. De hele dag door moet hij alert zijn op allerlei gevaren. Zo zijn er veel ouderen die Lars met plezier te grazen nemen. Zelf doet hij dat overigens net zo makkelijk bij jongere kinderen in de buurt. Het is slaan of geslagen worden.

Thuis is er ook weinig rust. Lars´ vader en moeder liggen geregeld met elkaar in de clinch over allerlei zaken, zoals geld, de opvoeding van hun twee zoons of de omgang met grootouders en schoonfamilie. En dan is er ook nog de ontluikende seksualiteit waarmee Lars en zijn vrienden worstelen.

De Deense schrijver Morten Ramsland vertelt het verhaal van Lars met veel vaart en humor. Je kunt het boek gerust over-the-top noemen. De spelletjes die er gespeeld worden zijn wreed en bizar, Ook in hun reacties maken de jongens zaken veel groter dan ze in werkelijkheid zijn.
Tegelijkertijd vertelt Ramsland zijn verhaal met een prettige vanzelfsprekendheid. Nergens stelt hij zich op als de schrijver die weet hoe het allemaal zit. En dus heten Kjeld en Bo consequent Olsen-Bende Kjeld en Bril-Bo. Je komt er gedurende het lezen vanzelf wel achter waarom ze zo genoemd worden.

Sumobroers (De Arbeiderspers) laat zich lezen als een achteruitkijkspiegel. Iedere lezer die de levensfase van Lars gepasseerd is, zal uiteindelijk ontroerd vaststellen dat het zo inderdaad was, opgroeien.

Klik hier om Sumobroers aan te vragen in de bibliotheek.