Nieuws

Blijf op de hoogte van alles wat er in de boekenwereld gebeurt.

Blog: Hoe een saaie literatuurdag leuk werd

09-02-2016

Vera van de Valk (16) zit in 5 vwo en blogt voor Leesplein over boeken en leeslijstlezen. Vandaag vertelt ze hoe tijdens de verplichte literatuurdag op haar school enthousiast raakte voor poëzie.


Literatuurdag

Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn laatste blog heb gepost, maar ik had het helaas vrij druk met school. Ik heb net mijn eerste SE-week achter de rug en het was toch wel iets moeilijker dan verwacht. Gelukkig hadden we twee dagen nadat de SE-week was geëindigd een literatuurdag. Dat klinkt echt heel saai, ik weet het, maar het was uiteindelijk echt heel leuk! Er kwamen negen schrijvers en dichters bij ons op bezoek. Eén dag van tevoren kreeg iedereen uit de vijfde en de zesde klas drie kaartjes met schrijvers die je zou gaan bezoeken.

Als eerste moest ik naar Hagar Peeters, die daar was om te praten over haar gedichtenbundel Koffers Zeelucht. Ik wilde erg graag naar haar toe, omdat vriendinnen van mij daar ook naartoe gingen. Helaas vertelde ze niet op een heel leuke manier, ondanks dat het best interessant was.
De tweede sessie had ik bij Manon Uphoff, ze ging vertellen over haar roman Begeerte. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar ik vond dat ze het leuk bracht en dat ze genoeg vertelde. Maar op de momenten dat ze vroeg of er nog vragen waren, was er een ‘awkward silence´. Haar ogen gingen alle leerlingen langs, maar we zaten er zo stilletjes bij. Er was één jongen die zijn hand op een gegeven moment opstak en het boek heel subtiel begon af te kraken. Ze had het wel door.

Ik had een kaartje voor de laatste sessie waarop stond dat ik naar Inge Schilperoord moest om te luisteren naar hoe ze zou vertellen over haar debuutroman Muidhond. Maar ik ben, ondanks dat ik daar wel naartoe wilde, met een vriendin meegegaan naar de sessie van dichteres Tjitske Jansen, omdat ik hoorde dat zij ontzettend leuk en grappig was.
Ik had de goede keuze gemaakt, want wát een prachtvrouw. Ze begon met het voorlezen van een paar van haar gedichten uit één van haar drie dichtbundels: Koerikoeloem. Elk gedicht uit die dichtbundel begon met ´Er was...´ en er zaten ontzettend veel grappige stukken in, zelfs in de gedichten die eigenlijk niet grappig waren. Jansen heeft behoorlijk wat meegemaakt en daar werd ze ‘helemaal verlegen´ van, zoals ze dat zei, maar het schrijven heeft haar daarmee geholpen. Lachend liet ze haar drie bundels zien, waar ze zo trots op was. ‘Ik vind het wél heel vervelend´, zei ze ‘dat Voor altijd voor het laatst een ander formaat boek is.´ Net als zij stoorde ik me daar ook aan, maar wel pas nadat ze dat zei.

Iets saais kan altijd iets leuks worden. In poëzie was ik niet echt geïnteresseerd, totdat Jansen haar gedichten voorlas. Het was zó leuk, dat ik het zelfs jammer vond (ja, echt!) toen de dag was afgelopen. Het is leuk om op zo´n manier nieuwe schrijvers en boeken te ontdekken. Ik denk zeker dat ik niet de enige leerling ben bij ons op school die nu zeker één van de boeken van de schrijvers gaat lezen. Bij mij wordt dat dus een gedichtenbundel van Tjitske Jansen.

Vera