Interviews

Martine Letterie wordt beroerd van schrijven

01-10-2016

Al twintig jaar schrijft Martine Letterie historische verhalen en vijftien jaar geleden richtte ze het genootschap Schrijvers van de Ronde Tafel op. Nicky de Boer sprak met haar over het belang van onze geschiedenis en over ziek worden van het schrijven.



Foto: Mark Sassen
Het is de Maand van de Geschiedenis. Wat betekent geschiedenis voor jou?
Voor mij bepaalt de geschiedenis mijn identiteit, het heeft invloed op wie ik ben, wie wij zijn. Als je het leven wilt begrijpen, moet je je geschiedenis bestuderen. We kunnen ervan leren. Het zou mooi zijn als onze politici de geschiedenis wat beter zouden kennen, dan maken ze minder snel dezelfde fouten als hun voorgangers.

Welke fout maken de politici op dit moment volgens jou?
De laatste tijd hoor ik veel mensen zeggen dat we gelukkig hebben geleerd van hoe wij in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog zijn omgegaan met vluchtelingen. In die tijd zijn er pijnlijke fouten gemaakt, de grenzen werden gesloten, we lieten vluchtelingen mondjesmaat toe en wisten niet hoe snel we de vluchtelingen weer naar andere landen moesten krijgen. Als ik zie hoe wij nu handelen met betrekking tot de vluchtelingen is er niets veranderd, ik vind dat er ook nu weer veel beter naar het verleden gekeken moet worden zodat we kunnen zien hoe het niet moet.

Wat vind je zo interessant aan onze geschiedenis?
Dat kan ik moeilijk te benoemen, het is iets dat mij raakt. Toen ik heel jong was keek ik een film, die speelde in het verleden en ging over scheepsjongens en ik weet nog wat ik als niet-gelovig opgevoed meisje dacht. Ik dacht dat als er een hemel zou zijn, dat die er dan zo uit zou zien dat ik terug kon in de tijd, mensen uit het verleden kon ontmoeten, zoals mijn grootvader die ik nooit heb gekend. Of dat ik alleen maar even om een hoekje zou kunnen gluren naar hoe het vroeger was. Al heel jong had ik die fascinatie voor het verleden.

Is dat ook waarom je schrijft over het verleden?
Ja, want dan kom weer terug bij de zoektocht naar wie ik ben. Daarvoor ben ik steeds op zoek naar de vergeten onderwerpen. Wat weten we nog niet? Waar wil ik nog over vertellen? Deze onderwerpen zijn vaak verrassend en schijnen soms een nieuw licht op bepaalde gebeurtenissen. Daardoor kun je het leven steeds een beetje beter gaan begrijpen.

Vijftien jaar geleden heb je samen met Arend van Dam het genootschap Schrijvers van de Ronde Tafel opgericht. Het idee hierachter was om zo nu en dan samen van gedachten te kunnen wisselen.
Dat was inderdaad een van de doelen. Daarnaast wilden wij de historische jeugdroman meer onder de aandacht te brengen en laten zien dat er veel verschillende soorten historische romans bestaan. Ook andere doelen zijn bereikt. We hebben een website, schreven samen boeken en series. En ook de speciale prijs voor historische kinder- en jeugdboeken en het jaarlijkse feest van ons wensenlijstje zijn er gekomen.

Wat is volgens jou het mooiste dat is voortgekomen uit jullie genootschap?
Voor mij is dat de serie Vergeten Oorlog, daar ben ik het meest trots op. Dat komt door de nuance die we met die serie hebben kunnen aanbrengen in de gebeurtenissen die iedereen al kent, maar waarvan de onderwerpen die we beschrijven tot dan toe nog onbekend waren.

En er is nog meer te vieren, want je bent dit jaar twintig jaar schrijfster. Waar ben je het meest trots op?
Dat zijn de boeken over mijn familiegeschiedenis en de oorlogsboeken. Vooral die laatste kosten veel moeite, waardoor ik er extra trots op ben. De verhalen zijn vaak zo heftig dat ik er letterlijk ziek van word. Ik verplaats me tijdens het schrijven zo in de hoofdpersoon, dat ik voel wat hij of zij heeft gevoeld en dat is heel heftig. Steeds denk ik dat ik het niet meer ga doen, omdat het zo zwaar is en ik me zo beroerd voel door het schrijven over dat onderwerp, maar ik wil er toch iets over zeggen. Er moet een verhaal over geschreven worden, daar kan ik dan niet onderuit.

Is er een onderwerp waar je nog dolgraag over wilt schrijven?
Op dit moment ben ik aan het nadenken over mijn volgende stap. Ik weet zeker dat ik tot mijn dood zal blijven schrijven en blijf zoeken naar onderwerpen waar nog niet veel over is verteld. Ik ben gevraagd om een boek te schrijven over een Indisch kind dat in de jaren ’50 naar Nederland komt. Dit is weer een heel nieuw onderwerp voor mij, het gaat over een totaal andere cultuur. Vooraf dacht ik dat ik dat helemaal niet zou kunnen, maar ik ben het toch gaan verkennen en verleg nu mijn grenzen door er echt mee bezig te zijn.

Lees meer over Martine Letterie.