Interviews

Interview: Marloes Morshuis is niet bang om haar mening te geven

01-11-2016

Onlangs verscheen Borealis, een spannend verhaal waarin honderdtachtig kinderen worden ontvoerd om ze te redden van een klimaatramp. Nicky de Boer sprak met Marloes Morshuis over Borealis en over klimaatverandering.



Je hebt jarenlang voor een politieke partij gewerkt die zich inzet voor het milieu. Heeft dit je geïnspireerd om een boek te schrijven over klimaatverandering, het onderwerp in Borealis?
Ik denk dat je het beter kunt omdraaien, want ik ben voor die partij gaan werken omdat het bij mij past. De klimaatverandering gaat mij aan het hart. Dat merkte ik ook tijdens de klimaattop afgelopen jaar. Ik werd een beetje boos, want ik vind dat de volwassenen de kinderen in de steek laten door niet goed voor de aarde te zorgen. Het voelde als een soort van verraad en op dat moment ontstond het idee voor Borealis. Ik heb me nog afgevraagd of ik dit thema wel wilde aanroeren voor mijn boek, of ik een moralistische boodschap wilde uitdragen. Voor mij staat een goed en spannend verhaal altijd voorop, maar zo’n goed verhaal kan ook een extra laag hebben.

Op welke manier heb je je verdiept in de omstandigheden waarin de jongeren terecht komen in Borealis?
Tijdens het schrijven kruip ik echt in de huid van de personages, het voelt alsof ik het zelf beleef en dat is heel intensief. Alles in het verhaal moet kloppen. Ik maak een plattegrond om te bekijken of het wel mogelijk is wat ik heb bedacht. Ik zoek uit of er inderdaad een locatie op de wereld bestaat zoals de plek die ik beschrijf. Daarnaast check ik allemaal feitjes. Hoe laat gaat de zon op? En onder? Hoe ziet zo’n omgeving er in die tijd van het jaar uit? Ik streef ernaar om de lezer mee te laten slepen door het verhaal, dat hij of zij de spanning voelt en echt helemaal in het verhaal gezogen wordt.

Joppe is een Nederlandse jongen en woont net als de meeste andere jongeren tegen zijn wil in Borealis. Wat vind je zijn meest bijzondere eigenschap?
Wat ik heel leuk vind aan Joppe is dat hij aan de ene kant echt een voortrekkersrol heeft, hij geeft zijn mening, durft tegen anderen in te gaan en bedenkt een plan om te ontsnappen. Maar aan de andere kant is hij niet altijd die held, hij is ook wel bang. Hij laat zien dat je op veel verschillende manieren een held kunt zijn.

In Borealis wonen hele verschillende jongeren en volwassenen. Op wie lijk jij het meest?
Lastig! Misschien toch wel op Joppe, ik herken die twee kanten van hem, zo ben ik ook wel. Net als Joppe ben ik niet bang om mijn mening te geven, maar andere dingen kan ik wel heel spannend vinden. Ik heb in Borealis bijvoorbeeld over Alaska geschreven en krijg de laatste tijd vragen van mensen of ik daar nu zelf ook naartoe wil. Dat lijkt me fantastisch, maar ik moet er niet aan denken om een beer tegen te komen…

Maak jij je veel zorgen om de veranderingen in ons klimaat?
Ja, ik maak me wel zorgen. Al vind ik het positief dat die zorgen nu door meer mensen gedragen worden dan tien jaar geleden. Het is wel moeilijk om écht een omslag te maken in ons gedrag. Een zonnepaneel op het dak leggen is makkelijk, maar stel dat we echt minder mogen vliegen bijvoorbeeld?
Het lastige is dat er economische belangen mee zijn gemoeid en daar willen we ook niet op inleveren. Op dit moment lig ik er niet nog niet wakker van, maar ik vraag me wel af of ik er eigenlijk wat vaker wakker van zou moeten liggen.

Lees meer over Marloes Morshuis.