Interviews

Interview: Danny De Vos kreeg inspiratie door frustratie

01-12-2016

Danny De Vos publiceerde afgelopen jaar twee spannende boeken over bijzondere jongeren. Nicky de Boer sprak met hem over die jongeren, vluchtelingen en je ergens thuis voelen.



In Toegang geweigerd spelen bootvluchtelingen een grote rol. Wil je de vluchtelingen door middel van je boek op een bepaalde manier helpen?
Ik sleep mensen graag mee het verhaal in, waarbij ze hopelijk even met hun ogen knipperen omdat ze iets nog niet eerder op die manier hebben bekeken. Als het om vluchtelingen gaat zijn veel mensen bang dat het terroristen zijn of dat ze hun banen inpikken. Dit zijn reële angsten, maar ik wil op mijn manier, met een verhaal, ook graag de andere kant laten zien. Het hoofdpersonage Nick toont ons zijn empathie, een schaarse eigenschap die helaas nogal eens verward wordt met naïviteit. Lezers laten me weten dat Toegang geweigerd hen heeft aangezet tot nuancering. Daar ben ik al heel blij mee.

Op welk moment besloot je dit boek te schrijven?
Toen ik het idee voor dit boek kreeg was ik gefrustreerd geraakt door wat sommige mensen zeggen over vluchtelingen. Ik las vreselijke reacties onder de foto van het jongetje Aylan dat op het strand lag. Hij had de vlucht over zee niet overleefd. Die mensen zeggen de gruwelijkste dingen, terwijl ze geen idee hebben hoe het is om in angst en in een oorlog te moeten leven. Ik heb vaak genoeg kinderen gezien die vreselijk verminkt uit een oorlogsgebied kwamen. Als je je eigen familie daarvoor denkt te kunnen behoeden, dan spring je op de eerste de beste gammele boot, zeker weten.

Want Nick ontmoet tijdens zijn vakantie de vluchteling Zaïd en besluit een dag met Zaïd te ruilen. Best een nobel besluit voor zo’n jong iemand.
Het zijn natuurlijk ook de omstandigheden. Nick was op een ontspannen vakantie, zat op een soort van roze wolk en had veel minder remmingen dan thuis. Hij is een nieuwsgierige jongen en wilde zelf ervaren hoe het is om een vluchteling te zijn. Daarnaast wilde hij Zaïd een dag vakantie wilde geven. Op dat moment dat hij die beslissing maakte liep hij zijn hart achterna.

Ook in je nieuwste boek De vlucht van de kraanvogel beleeft het hoofdpersonage Yo een intensieve periode. Zij is geadopteerd en heeft het gevoel dat ze er nooit helemaal bij hoort. Ken je dat gevoel?
Dat gevoel ken ik absoluut ook, maar sinds ik schrijf en publiceer is dat een stuk beter geworden. In het wereldje van schrijvers, uitgevers, redacteuren en lezingen op scholen en bibliotheken voel ik me als een vis in het water.

Kun je aangeven waar dat mee te maken heeft, dat je je ergens thuis voelt?

Het heeft te maken met in jezelf geloven en doen wat je het beste kunt. Op zo’n moment beleef je je passie en kun je als mens groeien. Voor jongeren kan dat nog wel lastig zijn, want zij moeten vaak nog ontdekken wat hun passies zijn. Om te ontdekken of je iets leuk vindt of niet, of je buschauffeur wilt worden of dokter, moet je je kunnen inbeelden hoe het is om dat werk te doen. Je hebt empathie nodig om dat te kunnen en door die empathie te laten vloeien vind je je eigen rol in de maatschappij.

Yo droomt vaak van een onbekende man met een koffertje. Het is een verschrikkelijke nachtmerrie. Denk jij dat onze dromen iets zeggen over wie wij werkelijk zijn?
Inmiddels heb ik genoeg gelezen en gehoord om te weten dat wat je droomt niets zegt over onszelf. Helaas, want ik zou het natuurlijk wel leuk vinden als het wel zo was. Maar naast de dromen die we in de nacht hebben, kunnen we ook dagdromen. We laten ons meeslepen door onze fantasie. Juist in deze dromen denken we na over wat we wensen en dat leidt dan weer naar ideeën en mogelijkheden om je dromen te vervullen.

Lees meer over Danny De Vos.