Ellen Tijsinger

Ellen Tijsinger schreef spannende boeken die over allerlei realistische onderwerpen gaan: echtscheiding en alcoholisme bijvoorbeeld, maar ook over pesten, verliefdheid of andere culturen. Het grootste deel van haar boeken is bedoeld voor lezers van tien jaar en ouder.
 

Geboren:7 september 1947 te Utrecht
Gestorven:26 maart 2016
Opleiding: Lerarenopleiding (kinderpsychologie, opvoedkunde, handarbeid en spelleiding en literatuur).
Werk:Gaf handenarbeid op een havo en atheneum, kinderpsychologie, jeugdliteratuur en spelleiding aan een school voor middelbaar beroepsonderwijs. Ze was sinds 1983 fulltime schrijver.
Thuis:Woonde tot haar dood in haar geboortestad Utrecht. Ze kreeg twee kinderen, een zoon (Frank) en een dochter (Mariëtte) en een paar kleinkinderen.
Eerste boek: Soms ben ik boos (1984)
Bijzonderheden: Tekende, schilderde, rommelde graag met plantjes en stekjes en wandelde vaak in de natuur. Haar grootste hobby was reizen: ze maakte reizen naar India, Nicaraqua, Roemenië en nog vele andere landen. Maar het allermeest hield ze van schrijven en lezen.
Ooit gezegd: ´Ik schrijf het liefst verhalen die waargebeurd zouden kunnen zijn. Ze moeten over een onderwerp gaan dat mezelf raakt, anders kan ik er niet over schrijven. Als ik schrijf ben ik een beetje van de wereld. Zelfs ´s nachts droom ik over mijn hoofdpersonen.´


Boeken van Ellen Tijsinger

Over het werk van Ellen Tijsinger

Ellen Tijsinger schreef boeken voor jongeren en voor volwassenen. In haar jeugdboeken worden realistische onderwerpen besproken, zoals echtscheiding, alcoholisme, pesten en verliefdheid, zonder dat de verhalen al te somber worden. De schrijfster stak altijd veel tijd in de voorbereiding van haar boeken. Om bijvoorbeeld zo goed mogelijk te beschrijven hoe het is om verslaafd te zijn bezocht ze een speciale kliniek voor mensen met een alcoholverslaving. Voor haar boek over de zigeuners in Roemenië Vijandig vuur reisde ze met een Nederlands hulpgoederentransport mee naar Transsylvanië. Al haar boeken zijn mengelingen van waargebeurde dingen en fantasie. Ze wilde in de eerste plaats dat haar verhalen gewoon lekker gelezen worden ´al is het natuurlijk mooi als kinderen toch iets hebben aan een boek´. Sommige boeken zetten iets in werking bij de lezers. Toen haar boek De zwarte vulkaan verscheen over een arm schoenpoetsertje, gingen veel scholen geld inzamelen voor kinderen die in Léon (Nicaragua) op de vuilnisbelt leven. Iets soortgelijks gebeurde met Zonnekind en Vijandig vuur. Bij haar lezers blijkt ze zeer geliefd. Haar boeken werden een aantal keer getipt door de Nederlandse Kinderjury. In 1996 kwam ze als winnaar van de Prijs van de Nederlandse Kinderjury uit de bus met Morgenster.



Bekroningen

1990 Prijs van de Kinder- en Jeugdjury Limburg voor Word toch wakker!
1991 Prijs van de Kinder- en Jeugdjury Limburg voor Nicolaj
1996 Prijs van de Nederlandse Kinderjury voor Morgenster


Andere websites over Ellen Tijsinger