Interviews

Brieven: Caroline schrijft Margje Woodrow

27-06-2017

Uit nieuwsgierigheid en bewondering schreef lerares Nederlands Caroline Wisse-Weldam enkele jeugdboekenschrijvers een brief waarin ze hen het hemd van het lijf vraagt. Stuk voor stuk schreven ze haar uitgebreide antwoorden terug. Leesplein mag deze brieven publiceren. Vandaag de negende: Margje Woodrow.


Ha Marg! (Weet jij eigenlijk wel hoe leuk ik jouw naam vind? Ik heb een zwak voor oud-Hollandse namen, dat terug te zien is in de namen van mijn kinderen. Jouw kinderen hebben ook gave namen. Pak daar de namen van jouw katten bij en voilà, de voorkeur is zichtbaar. Ik ga maar gauw het haakje eindigen plaatsen, anders komt deze hele brief tussen haakjes te staan!)

Vanaf onze eerste kennismaking is er een klik. Een klik die er nog steeds is. Gelukkig ook maar, want ik wil niet meer zonder jouw klikken.

We hebben veel dat ons verbindt.
Als eerste het Indische. Jouw lief is een Indo, mijn grootouders komen daar vandaan. Mijn moeder is samen met haar zus in Nederland geboren, de rest op Java. Met drie kinderen geboren in Indonesië voor de oorlog, twee in Indonesië na de oorlog en twee in Nederland is het een verscheurd gezin. Hoewel ik in Nederland geboren en getogen ben, ben ik blij met mijn roots. De Indische cultuur is echt onderdeel van mijn opvoeding geweest en nog steeds. Dit is wie ik ben: Indisch. Herken jij dat, bij je lief, je schoonfamilie, je kinderen? Welke Indische trekjes herken je en heb je lief? En met welke heb jij moeite? Ik hoor mijn moeder zeggen: adoe ja, dat vraag jij toch niet. Juul in Verwoest is Indisch. Dat is vast niet voor niets.

Het tweede dat ons verbindt is onderwijs. Ik ben juf en jij was juf, maar je bent het nog steeds in hart en nieren. Je bent gestopt om te kunnen schrijven. Maar ben jij wel gestopt? Jouw gedrevenheid als leesbevorderaar is net zo groot als de mijne, ook dit verbindt ons. Jij bent veel meer dan alleen een schrijver. Jij neemt kinderen mee in een andere wereld en laat hen zien wat er op hen ligt te wachten. Je kijkt welk duwtje ze nodig hebben. Je bent en blijft dus een echte juf. Bij de opname van de trailer van Verwoest heb je ook echt Margje laten zien. Zelfs bij diepe vrieskou lach jij nog en verzorg je iedereen met thee en (bevroren) koeken. Inmiddels weet iedereen op mijn school door de trailer wie jij bent en dat je Verwoest echt moet lezen. En als ze dat nog niet weten, dan sporen de twee acteurs hen wel aan! Wat drijft jou als schrijver?

Het derde (eigenlijk vierde) is Cis. Jullie schrijven allebei en ik mocht bij jullie groepje. Dat vind ik zo gaaf! Ik koester onze vriendschap echt. Dat veilige plekje waar je troost vindt, bemoedigende woorden en een hoop lol. Je hebt mij een schrijfboekje gegeven om al onze plannen en avonturen in op te schrijven. De eerste plannen heb ik opgeschreven. Ik hoop dat er nog vele bladzijden volgen! Wat zou jij in ons avonturenboek willen schrijven?

Ik hoop oprecht dat je nog veel blijft schrijven. En ik ben vast niet de enige.

Klik!

Caroline

*******

Lieve Caroline.

Klik! Alleen al door de toon in jouw brief klik ik met jou. Enthousiast, creatief en hartelijk: zo gaan we allebei door het leven! Ik kan er zelfs in doorslaan, hoor. Té enthousiast zijn en dus ook als een kip zonder kop ergens aan beginnen. Want ik zie in mijn hoofd de dingen vaak groots voor me. Wil je een voorbeeld?
Mijn leerlingen wilden ooit zaadjes van zonnebloemen planten. Al gauw veranderde het balkon aan ons lokaal in een ´moestuin´. Wortels, tomaten, kruiden, tulpen: er groeide en bloeide van alles. Kosten noch moeite gespaard. Het idee ontstond om van de oogst een maaltijd voor de ouders te maken. Een restaurant: dát moest er komen. Op zo´n punt ging het eerlijk gezegd weleens de mist in, want met twee tomaten, drie wortels, een paar radijsjes en wat basilicum kom je niet zo ver. Om maar aan te geven dat in mijn hoofd zich dus een beeld kan vormen van een romantisch diner voor ouders, verzorgd door hun kinderen enzovoort. De realiteit was anders: iedereen kreeg een schijfje radijs en wortel. Toch... ik hou ervan om groot te denken. Te fantaseren en overenthousiast te zijn. Want er vloeien mooie dingen uit voort.
Jouw crime scene workshop die je met Nicky ontwikkeld had voor de dag van de Jonge Jury: wauw! Ik heb er zo van genoten, joh. Leerlingen die aan de hand van fragmenten uit jeugdthrillers en belangrijke voorwerpen een daderprofiel maken. Fantastisch! Bij mij ging het alweer borrelen. Aangestoken door jouw creativiteit en enthousiasme. Dus Caroline, in ons avonturenboekje zou ik schrijven dat we deze super gave activiteit verder gaan uitwerken. Samen met Cis en Nicky. Krachten bundelen, daar geloof ik in! Als juf doe je eigenlijk niet anders, toch? Jij en je leerlingen vormen een harmonieus geheel. Ieders kwaliteiten doen er toe en zo ontstaan er de gaafste dingen. Bovendien is vriendschap heel belangrijk voor me. En mijn vriendschap met Cis en jou is me heel dierbaar. Let´s go for it!
Je vroeg me naar de Indische achtergrond van Geoff. Hij is inderdaad half Indisch, maar ook half Engels. Niks Nederlands dus. Zowel de Indo´s als de Britten hebben veel trots in zich. En ook een bepaalde gereserveerdheid. Tenminste, zo ervaar ik het. Wat ik heel erg mooi en fijn vind van zijn Indische roots en familie is de hartelijkheid en de warmte. Samen eten is belangrijk. Veel en heerlijk eten.
Geoffs moeder, Evie was werkelijk de meest geweldige en liefste oma voor onze kinderen Micky en Holly. Apentrots was Evie op ze en dat liet ze volop merken. Het is zo jammer en verdrietig dat Micky en Holly haar jong verloren zijn.
Ik vind het moeilijk om aan te geven waar ik moeite mee heb. Omdat het negatief klinkt en als een waardeoordeel. Maar oké, die enorme trots van Geoff en zijn familie zit me ook weleens in de weg. De koppigheid en soms ook het uit de weg gaan van dingen door erover te zwijgen. Laatste heb ik inderdaad verwerkt in Verwoest.
Ik ben juist een prater en ik vind het belangrijk om gevoelens te uiten. Dat geef ik mijn kinderen mee. Als juf deed ik dat ook. Want ik geloof in openheid als middel om tot verbinding te komen. Dingen met elkaar delen kan voor begrip zorgen. Het juf zijn mis ik wel. Daarom ben ik blij dat ik vaak op scholen als schrijfster mag komen. Vertellen over mezelf, mijn boeken en het in gesprek gaan met leerlingen: ik vind het geweldig! Opbiechten dat ik een proefwerk van mijn vader jatte en waarom ik daar echt niet trots op ben... het blijft leuk om te vertellen. Leesbevordering is natuurlijk het doel van zo´n schrijversbezoek. Triggeren om (meer) te gaan lezen. Vertellen over waarom het zo goed voor ze is, laat ik aan anderen over. Ik ben er om ze enthousiast te maken en om het verhaal achter het boek prijs te geven. En om ze te vragen naar wat ze zelf zouden doen in zo´n situatie? Mooie en pure gesprekken ontstaan. Daar geniet ik onwijs van. Dat leerlingen naderhand mijn boeken oppakken en/of meer gaan lezen... ja, daar ben ik trots op! Missie geslaagd, denk ik dan.
Inderdaad, ik wil boeken zo schrijven dat je meteen wordt meegezogen in het verhaal. Alsof jij het bent die het meemaakt. Wat mij drijft als schrijfster? Ik heb daar eigenlijk niet een pasklaar antwoord op. Het is een gevoel, iets wat ik werkelijk superleuk vind om te doen. Een beetje vergelijkbaar met verliefd zijn.
En ja, die namen... Micky, Holly, Bobby, Tommy... namen die op y eindigen klinken zo vrolijk! Ik hou van vrolijk, Caroline. Hoewel dat niet wil zeggen dat ik dat altijd ben, hoor. Want ik ben behoorlijk sensitief. En dus raken dingen me regelmatig. Gelukkig heb ik mijn creativiteit en denk ik in oplossingen.
Lieve Caroline, geen zorgen, ik geloof dat ik nog een hele stapel boeken ga schrijven. Ik geloof ook dat ´ons boek´ vol avonturen komt te staan. Schrijf je dadelijk even het volgende op? Afspreken met Cis, Nicky en Margje. Ik trakteer op taart. Of Spekkoek. Oké?

Liefs! Marg

Lees meer over Margje Woodrow.