Interviews

Interview: Lotte van Dijk is een maker

01-01-2017

Lotte van Dijck fotografeert, tekent, schrijft gedichten en maakt voorstellingen en liedjes. In het interview van deze maand noemt ze zichzelf een maker. Dat wat er eerst nog niet was, en daarna wel, geeft plezier.


Je boek Kom je verdwalen gaat over druppels water, wolken, de wind, een streep stoepkrijt. Zie jij in het dagelijks leven overal poëzie?
Ik kijk graag naar mijn gewone omgeving. Ik ben pas verhuisd en volgens mij staat mijn vorige huis meter voor meter op de foto. Het plezier zit voor mij in dingen, die ik dagelijks zie, op een andere manier bekijken. Daar maak ik foto’s van, waarop ik later kan tekenen. Tijdens het schrijven van het boek ontstonden er voor het eerst ook gedichten naar aanleiding van de fototekeningen.
Soms maak ik het gedicht eerst en zoek er later een foto bij. Als ik een foto voor me heb, weet ik vaak meteen wat ik erop wil tekenen. Als ik er over na moet denken, doe ik hem weg en kies een andere foto. Als ik teveel bewust bedenk, staat dat de verwondering in de weg.

Is het niet moeilijk om verwonderd te blijven?
Ik vind van niet. Ik ben niet heel anders dan toen ik hiermee begon, niet minder verwonderd. En ik heb een dochter van twee, Marie. Zij ziet alle dingen voor het eerst. Het is leuk om door haar ogen de wereld te bekijken.

Hoe ben je hiermee begonnen?
Ik ben muziekdocent, schreef altijd liedjes en ook vaak gedichten. En ik fotografeerde graag. Op een dag had ik een mooie foto van een weggetje, waar niemand liep. Ik vond het leuker als daar iemand zou lopen. Op mijn tablet zat een gratis tekenprogramma, dus probeerde ik er zelf een poppetje op te tekenen. Ik had nooit meer getekend sinds ik een kind was, dit was nieuw voor mij. De foto was er heel anders door geworden. Ik had er een ongekend plezier in en ik ben nooit meer gestopt met tekenen. Ik houd ervan om dingen samen te brengen. Door iets te tekenen, zorg ik dat de foto heel anders wordt dan die was. En een gedicht kan ook oproepen dat je heel anders naar iets kijkt.

Wat je zegt
ben je zelf

een mooi verhaal
een grap
een lied

soms weet je
even niet

hoe boos je bent
hoe bang
hoe blij

ga dan iets maken
tot je het ziet

want
wat je maakt
dat ben jij


Welk beroep past het beste bij je, dichter, fotograaf of tekenaar?
Ik ben een maker. Het maakt niet uit of je nu een taart bakt of een sjaal breit of een tekening maakt of een liedje. Het is fijn om iets in je handen (of je oren) te hebben dat er daarvoor nog niet was. Maken is maken. Dat plezier zit in heel veel dingen. Ik hoop dat de foto’s met tekeningen en gedichten een wereld oproepen waarin het fijn is om rond te lopen. En dat wie het ziet ook zin krijgt om zelf iets te maken.


Wat heeft poëzie te bieden? Waarom zou je een gedicht lezen?
Een gedicht is een soort raadsel. Het kan je in heel korte tijd meenemen naar een andere wereld. Dat vind ik het spannende. Door een paar woorden kan je heel anders over iets denken of naar iets kijken. Een gedicht is een wereld op zich, je kunt erin verdwalen.

Heb je een lievelingsgedicht?
Ik heb niet echt een lievelingsgedicht, maar Kunnen we een bos beginnen van Jaap Robben vind ik heel fijn.

Zullen we een bos beginnen?

Graaf een kuil
en plant je boom
voorzichtig
naast de mijne.

Kunnen ze elkaar
uit de wind houden
als het stormt

of in de zondagzon
samen zwijgen.

En als ze ´s avonds
door de wimpers
van hun twijgen
naar elkaar kijken
beginnen ze al
op een bos te lijken.


Uit: Zullen we een bos beginnen - Jaap Robben

Lees meer over Lotte van Dijck en haar boek Kom je verdwalen.