Interviews

Interview: Tjibbe Veldkamp had een visioen over seks

01-03-2017

Tjibbe Veldkamp schreef een spannende jongerenroman over stiekeme seks. Bea Ros praat met hem over het ontstaan van De lovebus.



Hoe is dit verhaal ontstaan? Met welke personages is het begonnen?
Ik kreeg een visioen. Ik zat in een warm land op een veranda wat voor me uit te kijken en ineens zag ik sneeuw in de nacht en een boerderij met neonletters in de dakgoot - ‘Bar-dancing Boerema open´ stond er. Een jongen en een meisje komen naar buiten en verdwijnen samen op een fiets in de nacht op zoek naar de ‘lovemobiel´. Ook zag ik - het visioen ging een paar minuten terug in de tijd - dat vlak daarvoor een ander meisje naar buiten was gekomen. Zij verstopt zich achter een besneeuwde auto. Wanneer het stel op de fiets in de nacht verdwijnt, fietst ze achter hen aan, vastbesloten om te verhinderen dat zij de lovemobiel bereiken. Het leek me een goed startpunt voor een boek. Gelukkig wist ik toen nog niet dat ik het pas zeven jaar later af zou hebben.

Waarom duurde het schrijven zo lang?
Pff.. dat is een lang verhaal. Om één obstakel te noemen: het visioen kende al verschillende perspectieven. Maar als lezer ben ik lang niet altijd dol op boeken die vanuit verschillende perspectieven verteld worden. Daarom heb ik het boek eerst geschreven vanuit één personage, de chauffeur van de lovebus. Toen ik daar bijna klaar mee was, vond ik het toch minder spannend dan het oorspronkelijke visioen. Dus ben ik overnieuw begonnen, waarbij ik vanuit vier perspectieven schreef. Daar werd het een totaal ander boek van.

Zo´n visioen lijkt me handig, krijg je die vaker?
Nee, visioenen heb ik anders nooit, niet met bewegend beeld. Ideeën voor boeken komen wel vaak voort uit plaatjes die opfloepen in mijn hoofd, maar dat is dan stilstaand beeld.

Wat is een lovemobiel of lovebus eigenlijk?
De ‘lovemobiel´ stelde ik me eerst voor als zo´n lange Amerikaanse slee, een Chrysler of een Buick. Maar als plek die je kunt huren voor seks leek me bij nader inzien een bus praktischer, omdat daar een bed in past.

Waarom heb je je verhaal in het verleden, in 1976, gesitueerd?
Het was mijn hoop om het verhaal daardoor iets tijdloos mee te geven. De emoties en verlangens die het verhaal sturen, zijn tenslotte de afgelopen vijftig of honderdvijftig jaar niet erg veranderd. Ik was bang dat moderne techniek de aandacht misschien zou afleiden. Ik had ook een ander jaar kunnen kiezen, maar koos uiteindelijk voor het jaar dat ik naar de brugklas ging.

Was je toen zelf een feestbeest?
Dat ging wel. Hoezo?

Ik bedoelde eigenlijk: kon je putten uit eigen ervaringen bij het uitgaan?
In 1976 was ik pas dertien en ging ik nog niet uit. Ik heb wel met mensen gesproken die toen uitgingen en oude foto´s bekeken.

Je presenteert je verhaal als een reconstructie van iets wat echt gebeurd is. Had je die vorm meteen vanaf het begin voor ogen?
Ja, een van de eerste dingen die ik schreef toen ik aan het boek begon, waren nepartikelen uit het Dagblad van het Noorden waarin verslag werd gedaan van de gebeurtenissen van de fatale nacht en van de voortgang van het onderzoek van de regionale recherche. Die stukken maakte ik ook op alsof ze uit de krant van toen kwamen, in het juiste lettertype, in van die smalle kolommen en met hele vette zwarte koppen. Als schrijver wil je de lezer laten geloven dat het écht is wat hij leest. Ik hoopte dat die krantenartikelen daarbij zouden kunnen helpen.

Hoe ga je te werken tijdens het schrijven: gewoon op bladzijde 1 beginnen en dan tot het eind of...?
Ik heb het verhaal eerst helemaal uitgedacht, waarbij ik vooral probeerde het lekker spannend te maken en er goeie cliffhangers in te stoppen. Toen heb ik het geschreven van de eerste tot de laatste bladzijde, precies zoals het gedrukt is. Het werd daardoor geen chronologisch verteld verhaal, want bij een nieuw personage moest ik tijdsprongen maken.

Je bent vooral bekend door je prentenboeken, dit was je eerste jongerenroman. Smaakt het naar meer?
Halverwege het boek heb ik gezworen om NOOIT, maar dan ook ECHT NOOIT MEER een jongerenroman te schrijven. Maar dat voornemen ga ik vast vergeten.

Lees meer over leven en werk van Tjibbe Veldkamp