Leestips

Leestip: Vertel me wie wij waren

17 december 2014

Rindert Kromhout schreef een derde boek over Quentin Bell en zijn beroemde familiie: Vertel me wie wij waren

Drieënvijftig jaar, meer dan een halve eeuw, een mensenleven, een tijdperk dat ik niet anders zou kunnen benoemen dan ´de opkomst en neergang van een paradijs op aarde...´
En daar ging het me vandaag om.
Toen ik jong was, en tot lang daarna, was Charleston een huis vol kleurrijke bewoners geweest en voor mij een feest om in op te groeien.

Quentin Bell is de zoon van kunstenares Vanessa Bell (1879-1961) en neef van de beroemde schrijfster Virgina Woolf (18882-1941). Hij en zijn broer Julian en zus Angelica groeiden op in een onconventionele familie, waarin hun moeder samenleefde met Duncan, een homoseksuele kunstenaar. Ze woonden in het landhuis Charleston op het Britse platteland, een open huis voor bevriende schrijvers en kunstenaars, mensen die later werden aangeduid als de Bloomsbury Groep.  

Het eerste boek van Rindert Kromhout over deze beroemde kunstenaarsfamilie was Soldaten huilen niet. Hierin staat de verhouding tussen Quentin en zijn broer centraal. In het vervolg, April is de wreedste maand, gaat het over zijn zus Angelica en over de verdwijning van tante Virginia. In zijn derde - en laatste? - boek, Vertel me wie wij waren, kijkt een volwassen Quentin terug op zijn jeugd en de Bloomsbury Groep.

Het boek is een raamvertelling met verhalen over telkens een ander asepct of persoon uit het verleden. Bijvoorbeeld over de uitgeverij van zijn tante Virginia en haar man. Of over Lady Ottoline Morrell, die kunstenaars financieel ondersteunde en wier relatie met een jonge tuinman later is geboekstaafd in de beroemde roman Lady Chatterley´s Lover.

Het raamwerk vormt grotendeels het verhaalheden, 1978, tijdens de dag waarop de laatste bewoner van Charleston, Duncan, het huis verlaat. Maar Kromhout kijkt ook voorbij die dag en vertelt hoe men zich heeft ingespannen om dit kunstenaarshuis tot een museum voor de Bloomsbury Groep te maken. Kromhout zelf brengt met dit boek nog eenmaal een mooi saluut aan de kunstenaars van toen.